صبح پانزده تیر امسال، داداشم رو رسوندم سر جلسه کنکور. تو راه در حین برگشت، به ذهنم رسید چیزکی بنویسم. این آن چیزک است! (این یادداشت در ستون یادداشت هفته، هفته نامه همشهری جوان، شماره ۶۱۰ به تاریخ ۲۴/۰۴/۹۶ چاپ شده است) ده سال پیش به سال ۱۳۸۶ خورشیدی، در چنین روزی برادرم من رو رسوند سر جلسه کنکور. خی

امروز به صورت نه چندان اتفاقی، این بیت زیبا از صائب تبریزی را دیدم؛ سبک هندی کمی آدم را به فکر کردن وادار می کند!

پرده داری می کند شرم از عرق آن چهره را

ور نه صد پیراهن از گل روی او خندان تر است

وَمَنْ کَانَ فِی هَذِهِ أَعْمَى فَهُوَ فِی الْآخِرَةِ أَعْمَى وَأَضَلُّ سَبِیلًا(الإسراء/72)
ترسم بروم عالم جان نادیده
بیرون روم از جهان، جهان نادیده
در عالم جان، چون روم از عالم تن
در عالم تن، عالم جان نادیده (فخر رازی)

عجب ماه رمضانی بر من گذشت. تا به حال در تمام عمرم، این طور ماه رمضان از من عبور نکرده بود؛ به قول عرب ها، عبور کرد؛ عبور کردنی!

سی خرداد ۱۳۹۶

۲۵ رمضان ۱۴۳۸